Rowerowe przejażdżki po Ursusie skłaniają do refleksji. Jeżdżąc ulicami Gierdziejewskiego i Posagu 7 Panien, klucząc po mniejszych uliczkach, widać ścieranie się dwóch sił: lokalnego biznesu, który obiekty remontuje lub buduje oraz developera mieszkaniowego burzącego hale do zera w głębi terenu i zawieszającego destrukcję, utrzymującego gruz i śmieci, tuż obok Urzędu Dzielnicy Ursus.

W głowie pojawiają się myśli: o co chodzi, dlaczego tak i po co? Wystarczy spojrzeć na stojące w „polu bitwy” bilbordy – pokazujące wirtualne, acz nowoczesne osiedle, park, jezioro oraz uśmiechniętych mieszkańców przyszłości. Projekt miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że duża część przemysłowego Ursusa może zmienić przeznaczenie z dotychczasowego, najogólniej mówiąc: przemysłowego, na mieszkalny. Oczywiście jeśli zostanie uchwalony przez miejskich radnych. Oznacza to – nie ma co kryć tego faktu – znaczącą podwyżkę wartości znajdujących się tu gruntów. Minimum kilka razy. Zyska na tym, z całą pewnością, developer, ponieważ będzie mógł takie grunty sprzedać lub, jak obiecuje, wybudować miasteczko i też wyjdzie na tym dobrze. Prawdopodobnie lokalni przedsiębiorcy też mogą sprzedać swoje grunty, ale obstają przy swoim: nie chcą wprowadzenia planu, który degraduje przemysł – mimo potencjalnego dużego zwiększenia wartości ich gruntów. Zgłosili do Urzędu Miasta projekt własnego planu zagospodarowania, który zachowuje przemysł, dając też trochę miejsca „mieszkaniówce”.

Kto ma rację? Developer, czy blisko sto firm działających w Ursusie i kilka tysięcy osób pracujących na tym terenie, jak wylicza powołane przez przedsiębiorców Stowarzyszenie? Fabryka nigdy mi nie przeszkadzała. Nikt też, kogo znam, nie narzekał na nią, ponieważ w dużej części jest oddalona od osiedli mieszkaniowych i odgrodzona z kilku stron torami i nasypami kolejowymi. Czy to dobrze, aby na terenach na których przez lata królował przemysł budować miasteczko Ursus? To z jednej strony wymazywanie jakiś stron z kart pięknej historii polskiego przemysłu, a drugiej pozbywanie się przez dzielnicę ewidentnych atutów. Łatwo bowiem zaobserwować, że przemysł na terenie ZPC Ursus ma się dobrze. Przed firmami stoją szeregi samochodów, widać pochody ludzi idących rano do pracy. Takich miejsc w Warszawie, w których prężnie funkcjonuje przemysł, dający pracę m.in. technikom i inżynierom, jest już jak na lekarstwo. Wydaje się, że dla dzielnicy o wiele praktyczniejsze byłoby rozwijanie przemysłu i odrywanie od tego kuponów tu i teraz, bo biznes przecież działa. Praktyczniejsze jest również unikanie konfliktu, który dzielnica zaserwowała sobie doprowadzając do sytuacji, w jakiej powstał projekt planu zagospodarowania bez porozumienia z właścicielami gruntów, jak to na każdym kroku podkreślają przedsiębiorcy. Pytanie czemu w ogóle do tego doszło?

Wygodniej przemysł zostawić na swoim miejscu, a osiedle budować na normalnych działkach budowalnych. Ale jeśli developer liczy na krociowe zyski z zamiany funkcji gruntów na mieszkaniowe będzie robił wszystko, żeby postawić na swoim. Z kolei przedsiębiorcy twierdzący, że bez porozumienia z nimi, stawia się części osiedla na ich gruntach również będą walczyli do upadłego o swoje. W końcu zainwestowali środki w rozkręcenie biznesu, zatrudniając pracowników.

Jak zostaną zagospodarowane tereny po byłych ZPC Ursus na razie nie wiadomo. Radni dzielnicy wciąż zastanawiają się jakie rozwiązanie będzie lepsze. Może warto zapytać, co im chodzi po głowie?

Autor felietonu: Katarzyna Konecka